BİR ÇİFT DENİZ BİR AVUÇ SU OLMUŞ

 

Sus artık sevgili zihnim!

Yaşam bir çelişkiler yumağı çünkü;

Kes sesini lanet zihin!

Yazamıyorum. Aptalın tekiyim. Ölemiyorum lanet olsun o kadar kötüyüm ki tanrı bile beni yanında istemiyor. Toprak istemiyorum, üzerimde biten çiçekler, otlar, çürümüş bedenimde yaşam süren bakteriler istemiyorum. Ölüp, deniz olmak istiyorum,ölüp deniz olmak istiyorum… Ölüp,deniz olmak.

Sabah uyandığımda yine başım çatlıyordu. Sürekli bana bağıran zihnimin sesinden ancak her gece onu uyuşturmakla kurtulabiliyorum, ayaşşın teki oldum. Onu kaybettiğim günden beri ayık gezmek istemiyorum, kıyıdan köşeden eksik kalmış bir gülüş sürekli beni izliyor. Kimseye bir şey anlatamıyorum çünkü beni yalnızca onun anladığına inanmıştım. Kimsenin beni duymasını istemiyorum çünkü ben sadece ona konuşurdum. Şimdilerde anlıyorum ki insan biriciğini kaybedince yaşamın onsuz kalan kısmı insanın umrunda olmuyor. Sevgili yaşam umrumda değilsin!

 

Hayatımın en güzel günüydü; yirmi üçüncü yaşının kapısında bekleyen genç bir adamdım. En büyük inancım mavi mavi bakan bir çift gözeydi. En büyük hayalim uzun dalgalı ve simsiyah saçlara boynumdan asılıp ölmekti ama siyah saçlar; deniz gözler bana haber bile vermeden beni geride bırakarak bir avuç su oldu.

 

İşten çıkmıştım tüm gün ruhunu paraya satmış birkaç adama hizmet etmiş, beyaz önlüğü beyaz askıya emanet edip beyaz bir kapıdan ona gitmek için çıkmıştım. O da birkaç dakika önce bu lanet olası dünyadan çıkıp gitmiş meğerse… Her şeyi benden önce yapardı ama ona benden önce ölmek yasaktı. Lakin ölümün karşısında hiçbir yasak, hiçbir yasa, hiçbir aşk duramıyor. Denizden korkardı ama sahile bayılırdı; sahile oturup denize baktıkça seni görüyorum denizin kokusunun her zerresinde seni buluyorum derdi bana. O günde beni görmeye, ruhunun çalkantıları dindirmeye sahile inmiş ve yüzme bilmediği ve denizden korktuğu halde denize girmek istemiş. Başta her şey normaldi dedi onu son gören insanlar, sonra açılmak istemiş yüzme bilmediği açılmak istemiş ama derin deniz benim duru ve güzel kızımı içine çekmiş,nefesini elinden almış, nefesimi benden almış… Bana her zaman insan yaşarken ölümü bir kez denemeli,derdi. Ben de seninle birilikte yaşamayı denedim ve başardım derdim, uzun uzun bakardı bana mavi gözlerinde bir derinlik vardı. İnsan o boğulurdu derinlikte ama en çok boğulurken yaşanırdı o mavilikte. Bu kadar basit işte yaşamakta,ölmekte bir çift mavi göz yaşatıyor seni. Bir avuç mavi deniz öldürüyor. Yaşamak pek umrumda değil ama onu ölünce unutmaktan korkuyorum bu yüzden pek ölmek istemiyorum. Annem mutfakta üzümlü kek yapıyor, babam kuşlarını besliyor. Her şey yerli yerinde…

Bir çift deniz, bir avuç su olmuş kime ne?

 

Sus lanet olası zihin;sus artık. 

BEN BİR ADAM TANIDIM

Günlerden beyaz bir gündü,

Ben bir adam tanıdım.

Gül dalında öten bir bülbüldü

Ben bir adamın sesini duydum. 

Mavi bir gök yansıdı kahverengi gözlerime,

ben bir adamın yüzünü gördüm. 

Sustum, o anlattı ben dinledim. 

Menekşelerden bahsetti bana,

Kuşlardan bahsetti,

Yaşamaktan bahsetti namusluca yaşamaktan,

Gül reçeli kavanozları dizdi kalbimin raflarına,

Ben bir adam tanıdım ve pazar kahvaltıları anlamlandı...

Hüzünlü bir yaz akşamıydı ben o adamı tanıdığımda,

Şarkılar söyledi bana, 

Şarkılar dinletti günün akşama varacağı zamanlarda...

Güneş giderdi ama gün solmayan bir gül gibi kalırdı,

O adamın ışığının olduğu zamanlarda...

Hangi cümleyi kursam, eksik kalırdı her kelimesinde;

Ben bir adam tanıdım ve özgürleşti her kelimem bir cümlesinde,

Ben bir adam tanıdım ve tanımak anlam kazandı;

Ben bir adamla tanıştım ve kendimle barıştım...

Ben bir adam tanıdım elime bulaştı elinin izi

Ben bir adam tanıdım sözüme bulaştı, bakışının izi

Ben bir adam tanıdım ve yaşamıma bulaştı yüreğinin izi

Ben bir adam tanıdım ve ölüme bulaştım...

Ben aslında ölüme fısıldayan bir adamla tanıştım..

Ben aslında gülmeyle barıştım...

Ben aslında bu adamı yüreğime yakıştırdım.

Şimdi bulduğum bütün denizlerde bu adamın gülüşünü saklıyorum. 

Ben bu adamla yaşıyorum, ben bu adamla ölüme bile yakışıyorum..

 YAŞAMADAN 

Eninde sonunda ya unutuyor ya da unutuluyor insan

Gözden yaş akmamaya başlıyor,

Dil ismini söylememeye başlıyor;

Şarklılar susuyor ve geceler konuşmaya başlıyor. 

Eninde sonunda vaz geçiyor insan. 

Mevsim güze dönüyor;

Güz geliyor ağaçların yapraklarına değiyor;

Bir bir yere seriliyor yaprakların cesetleri

Ve insan hüznü yere düşen her yaprağa mezar oluyor. 

İnsan sonuna kadar ya bekliyor ya da bekletiliyor, 

Zaman bir kuş misali uçuyor,

İnsan bekliyor. 

Devran yel değirmeni gibi dönüp dönüp duruyor, 

İnsan bekletiliyor. 

Belki de insan olmak biraz da beklemektir, diyor birileri.

İnsan mahvoluyor ama beklemeye devam ediyor, diyor. 

Nasıl başlarsa başlasın ömür,

Hep parçaları başkalarının da ömründe sürgün kalıyor, 

Hep bizim ömrümüz başkaları ile biz oluyor, 

Ömrümüz üzülüyor, üzüyor ve parçalanıyor...

Hiç durmadan taş bir plak çalıyor, 

İnsan ömrü durmadan tükeniyor. 

Eninde sonunda ya ölüyor ya da öldürülüyor insan, 

Duygular bitiyor, düşünceler raflarda tozlanıyor;

Artık hiçbir şey beklemiyor insan, 

Artık hiçbir şey hatırlamıyor insan, 

Artık ömür hiç tükenmiyor, 

Çünkü başkalarımın ölümlerine sürgün oluyor.

Eninde sonunda yaşamadan  ölüyor insan. 

SEVDİM SENİ

Kurulu bir düzenin bozuk işleyen saati gibi,

Durmadan,sonunu bulmadan, sevdim seni.

Birbirinin aynısı olan, birbirinin aynası olan,

Bitmeden başlayan, düzeninin kölesi,

Düzensizliğin çaresi olan her gecenin saatinde buldum,

Her bulduğum saatte sevdim seni.

Zift karası gözlerin, 

Onları durmadan gizleyen göz kapakların,

Görmediğim her vakitte saatleri durdururdu gözlerin. 

Durmuş saatlerin, yelkovanında asılı kalırdı sözlerim

Asılı kalmış sözlerin gölgesinde sevdim seni..

Sen susardın, ölümüne susardı bütün mutluluklar,

Bir hüzün gelirdi yüreğime, yüzün gelirdi gözlerimin önüne

Sen susardın ve mutluluktan eser kalmazdı sözlerimde. 

Ve bütün sabahlar öldürücü bir zehir olurdu,

Sustuğun her sabahta ölümüme uyanır gibi sevdim seni..

Şimdilerde gülmelisin böylesine,

Geceler güneşlenmeli gülüşünle,

Dünyadaki bütün güzelliklere taş çıkartmalı, böylesine gülme,

Ve bütün hüzünleri boğmalıyız gülüşünün mutluluğunun içinde. 

Sen böylesine gülerken ben öylesine ben ölesiye sevdim seni..

Ölüm; beş harfli soğuk kelime, 

Ölüm bile güzel oldu seni sevdiğim yerde,

Çağıralım cellatları gelsinler, alsınlar başımı

En kanlı elbislerini giysinler, bilenmiş olsun baltaları,

Ölümü kapıma çağıracak cesareti kendimde bulacak kadar sevdim seni..

Ve şimdi son ses çalsın bütün radyolar,

Dört bir etraf duysun her notanın çığlığını,

Zehir olan sabahlara mutluluk olsun duygularım,

Acı dolu haykırışlardan, kurtulsun tüm zamanlarım,

Her acının eşiğinde, ölümün beşiğinde sevdim seni..

Sevdim seni, sevdim seni..

GİTMEKLE GİTMİŞ OLMUYORSUN, BİLİYORSUN DEĞİL Mİ?

Bekliyorsun,

Belkilere tutunuyorsun, 

Umut ediyorsun,

Belki düzelir, belki anlar. 

Belki her şey eskisi gibi olur diye düşlüyorsun...

Ama bir şeyi unutuyorsun; 

Ne zaman ,eski zaman;

Ne sen, eski sen;

Ne onlar, eski onlar...

Bazen her şeyden kaçmak istiyor insan arkasını dönmek uzaklaşmak; belki de biraz kendisiyle uzlaşmak istiyor. Bir yerden gitmek... Bu yer bazen bir yürek; bazen bir sokak; bazen koca bir şehir olabilir. 

Gitmek yorucu ve yorgunluğu dinginleştiren bir eylem çünkü; Geride bırakmak yorar insanı ama onun yoran yerden gitmekte dinlendirir çoğu zaman. 

Gitmek ciddi ve basit bir eylem çünkü; Giderken,gitmeyi göze alırken hayatta ciddiye aldığın çoğu şeyi bırakabiliyorsun bazen. Lakin kalsan da hayat seni lakayt tavırları ile lakaytlaştıracak bu yüzden bütün ciddiyetini bir kitabın arasına koyuyorsun ve bir bardak çay içilmiş bir masadan kalkıp gidiyormuşsun gibi gidiyorsun, basitçe... Lüzumsuzca.

 

Gitmek zor bununla birlikte kolay bir eylem çünkü; Bir saat kaldığın bir yerde bile onlarca ana şahit oluyor onlarca anı biriktiriyorsun bazen ve anılar valizlere, çantalara sığmayanlar... Taşıyamıyorsun geçmişin yüklerini, her hatıran bir yerden çıkıp geliyor ve sana ayak bağı oluyor... Gitmek işte tam da burada zorlaşıyor. Bunun yanı sıra gitmek ziyadesiyle basit bir eylem; bir kaç parça düş kırıklığı koyuyorsun çantana sonra çarpıp çıkıyorsun kapıyı ve her şey artık kapalı bir kapının arkasında kalıyor... 

Gitmek sessiz bununla birlikte gürültülü bir eylem çünkü ; Sessizce alıyorsun gitme kararını anlamadıklarını,sevmediklerini,istemediklerini düşünüyorsun önce düşüncelerinle ayrılıyorsun gitmek istediğin yerden, sessiz kararlar alıyorsun ama geceleri yüreğinin gürültüsünden uyuyamıyorsun...

Gitmek en çok kalmaya benzeyen bir eylem çünkü ikisi de zor, ikisi de bedbaht... 

Kalmakla kalmış olmuyorsun çünkü aklın, kalbin gitmiş oluyor. Gitmekle de gitmiş olmuyorsun çünkü aklın, kalbin kalıyor.

UÇURUMUN KIYISINDA BOYNUMA DOLANMIŞ İPLER

 Ağustosun sıcağını kusmak istediğim klasik bir Kadıköy sabahı, her şey yine aynı. Deniz aynı,martı aynı,mevsim aynı... Her şeyden biraz eksik ruhuma, her şey biraz fazla geliyor. Kahvemi alıyorum,içmeden ayılamam tabii gerçi hiç ayık gezmiyorum. Ah şu insanlar,ayaklarım sekiz çizmiyorsa, sarhoş değilim zannediyorlar. Beynimin içindeki, kurtlardan bir haberler. Ruhumu parçalayan acılardan bir haberler.  Bazen bilhassa saat geceyi bulduğunda ölmeyi denemeyi istiyorum, eksik bir yaşamın acısı boynuma kalın halatlar sarıyor gibi hissediyorum. Sonra hemen vazgeçiyorum, okuyacağım yedi yüz küsur kitaba bağlıyorum yaşamın geri kalanını. Belki de ölüm benden vazgeçiyor, belki kocaman bir çizgi romana dönüşüyor hayatım ve ben bu hikayenin sonunda bir kahraman oluyorum. Belkilerle yaşamayı henüz yeni öğreniyorum. Bazı eşyalar değişse de, bazı bitkiler agaç olmuş olsa da artık ; Bebekliğim o kahverenginin hazin tonu hiç bırakmıyor gözlerimin önünü. Gerçi neyi görür ki benim gözlerim,geçmişten başka. Belki geçmişten gelemiyorum, belki Barış Manço anısını taşıyorum belkilerle yaşamaya alışıyorum. Huyumdur benim derin derin düşünmek, düşüncelerin derinliğinde boğulmak. Hiç tamamlanamayacak bir cümle gibi oluyorum bazen. Bazen birçok anlam ifade eden bir kelime oluyorum. Bazen de tek başına hiçbir anlamı olmayan bir harf gibiyim. Bazenlere de alışıyorum. Ah! Tıpkı Dostoyevski'nin dediği gibi 'Aşağılık insanoğlu her şeye alışır. ' Alışmaya da alışıyoruz,yaşamaya da. Zaten çoğumuz, kendi hayatımızın uçurumunun kıyısında, boynumuza dolanmış iplerle alışkanlıktan yaşıyoruz. Birazdan yine ölmeyi deneyeceğim, sonra kitaplarla yaşamayı başka hayatları zihnim de yaşatmayı tercih edeceğim. Ertesi gün yine sıcak bir Kadıköy sabahı... Gece bitiremediğim yaşamı; sabah kahve alırken ve martı  sesleri Saian'a eşlik ederken, dalgalı bir deniz beni seyrederken kusmayı isteyeceğim. Kalsam boğuluyorum,gitsem yere çakılıyorum. Uçurumumun kıyısında boynuma dolanmış iplerden kurtulamıyorum. 

yaşıyormuş gibi bak bir kaç güzel gün için, çekiyorum 📷

SAİAN DİNLE...

GEYVE'NİN AK GÜLLERİ KARALANDI

 Yıl 1933, günlerden sıcak bir mayıs günü bir bebek geldi dünyaya memleket Diyarbakır. Ergani biliyor mu acaba içinde doğan bu bebek ilerde kaç yüreğe hitap edecek? Yıllar geçiyor, yıllar çok çabuk geçiyor. ve Sezai büyüyor. 

Zaman ne çabuk geçiyor Mona                                                                                                              

Saat on on ikidir söndü lambalar                                                                                                        

Uyu da turnalar girsin rüyana                                                                                                                  

Bakma tuhaf tuhaf göğe bu kadar

Yıl 1950 Sezai , Sezai Antep lisesinden mezun olmuş oradan İstanbul'u bulmuş ama parasızlıktan İstanbul onu kusmuş. Ankara kapılarını açmış Sezai'ye; Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi.  Her şeyin başladığı belki de her şeyin bittiği yer Ankara. Sezai,Muazzez'ini fark ediyor Ankara'da ama Muazzez ona kör, Muazzez ona sağır.Belki Muazzez onu görseydi, Muazzez onu görseydi şu dizeler hiçbir kalemde can bulamayacaktı.

...                                                              

Muazzez yanan bir yüreğin karşısında ne kadar ilgisiz dururursa dursun,Sezai yüreğinden akan kanı durduramaz ve Muazzez'in karşısına geçer;yüreğin, bir yangın yeri olduğunu, küllerin durmadan savrulduğunu söyler ama ne mümkün muhacir kızının gönlünde kızıl bir gül gibi olmak, ne mümkün yanan yüreğe bir damla su bulmak...

Artık inan bana muhacir kızı 

Dinle ve kabul et itirafımı                                                   

-Bir soğuk,bir garip,bir mavi 

Alev alev sardı her tarafımı,                                                                                                                      

Artık inan bana muhacir kızı. 

Kabul etmez Geyve'nin beyaz gülü olan Muazzez,inanmaz. belki de istemez. Zaman geçer her zaman çok çabuk geçer ve biter var olan her şey. Geçmeyen ve durmadan tekraralayan tek şey Muazzez'in yokluğudur. Yıl 1955 olmuştur,fakültenin sonuna gelinmiş;diplomalar alınmış veda konuşmaları başlamıştır. Sezai hayatı boyunca başarılı ve düzgün bir öğrenci olmuş ama Muazzez'in kalbinde sararmadan solmuştur.

Sezai de kürsüye çağırılır ve konuşma yapması istenir ama onun konuşmak istediği tek bir kişi vardır, Muazzez Akkaya. bütün salon susmuş,bütün dikkatler Sezai de toplanmıştır. İşte tam o sırada belki her şeyin belki de her şeyin başı olan o şiir başlamıştır;

MONA ROZA

Şiiri Muazzez'in gözlerinin içine bakarak okur,Sezai... Ama artık Muazzez namümkünüdür bu sevdanın. Muazzez'in bir şans istediği söylenir hep ve Sezai'nin kabul etmediği dile getirilir, tıpkı şiirin de dediği gibi;

Zambaklar en ıssız yerlerde açar,

Ve vardır her vahşi çiçekte gurur.

Bir mumun ardında bekleyen rüzgar,

Işıksız ruhumu sallarda durur,

Zambaklar en ıssız yerlerde açar.

Muazzez Hanım şimdiler de Amerika'dadır. Sezai de Geyve'de, sevdiği kadının doğduğu yerde,ölümü beklemektedir. 

Belki de aşk, maşuk yoksa ölümü kabullenmektir,                                                                                              

Belki de aşk, en baştan kaybedilmiş bir kumardır,                                                                                              

Belki de aşk, yüreğinin memleket bildiğinin yüreğinde beyaz bir gül dikeni bile olamamaktır. 

Geyve'nin ak gülleri karalandı ama yine de dönmedi Sezai, Muazzezi'ne...