YAŞAMADAN 

Eninde sonunda ya unutuyor ya da unutuluyor insan

Gözden yaş akmamaya başlıyor,

Dil ismini söylememeye başlıyor;

Şarklılar susuyor ve geceler konuşmaya başlıyor. 

Eninde sonunda vaz geçiyor insan. 

Mevsim güze dönüyor;

Güz geliyor ağaçların yapraklarına değiyor;

Bir bir yere seriliyor yaprakların cesetleri

Ve insan hüznü yere düşen her yaprağa mezar oluyor. 

İnsan sonuna kadar ya bekliyor ya da bekletiliyor, 

Zaman bir kuş misali uçuyor,

İnsan bekliyor. 

Devran yel değirmeni gibi dönüp dönüp duruyor, 

İnsan bekletiliyor. 

Belki de insan olmak biraz da beklemektir, diyor birileri.

İnsan mahvoluyor ama beklemeye devam ediyor, diyor. 

Nasıl başlarsa başlasın ömür,

Hep parçaları başkalarının da ömründe sürgün kalıyor, 

Hep bizim ömrümüz başkaları ile biz oluyor, 

Ömrümüz üzülüyor, üzüyor ve parçalanıyor...

Hiç durmadan taş bir plak çalıyor, 

İnsan ömrü durmadan tükeniyor. 

Eninde sonunda ya ölüyor ya da öldürülüyor insan, 

Duygular bitiyor, düşünceler raflarda tozlanıyor;

Artık hiçbir şey beklemiyor insan, 

Artık hiçbir şey hatırlamıyor insan, 

Artık ömür hiç tükenmiyor, 

Çünkü başkalarımın ölümlerine sürgün oluyor.

Eninde sonunda yaşamadan  ölüyor insan.