Günlerden beyaz bir gündü,
Ben bir adam tanıdım.
Gül dalında öten bir bülbüldü
Ben bir adamın sesini duydum.
Mavi bir gök yansıdı kahverengi gözlerime,
ben bir adamın yüzünü gördüm.
Sustum, o anlattı ben dinledim.
Menekşelerden bahsetti bana,
Kuşlardan bahsetti,
Yaşamaktan bahsetti namusluca yaşamaktan,
Gül reçeli kavanozları dizdi kalbimin raflarına,
Ben bir adam tanıdım ve pazar kahvaltıları anlamlandı...
Hüzünlü bir yaz akşamıydı ben o adamı tanıdığımda,
Şarkılar söyledi bana,
Şarkılar dinletti günün akşama varacağı zamanlarda...
Güneş giderdi ama gün solmayan bir gül gibi kalırdı,
O adamın ışığının olduğu zamanlarda...
Hangi cümleyi kursam, eksik kalırdı her kelimesinde;
Ben bir adam tanıdım ve özgürleşti her kelimem bir cümlesinde,
Ben bir adam tanıdım ve tanımak anlam kazandı;
Ben bir adamla tanıştım ve kendimle barıştım...
Ben bir adam tanıdım elime bulaştı elinin izi
Ben bir adam tanıdım sözüme bulaştı, bakışının izi
Ben bir adam tanıdım ve yaşamıma bulaştı yüreğinin izi
Ben bir adam tanıdım ve ölüme bulaştım...
Ben aslında ölüme fısıldayan bir adamla tanıştım..
Ben aslında gülmeyle barıştım...
Ben aslında bu adamı yüreğime yakıştırdım.
Şimdi bulduğum bütün denizlerde bu adamın gülüşünü saklıyorum.
Ben bu adamla yaşıyorum, ben bu adamla ölüme bile yakışıyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder